Από τη μια χαμογελώ 

με το θαύμα τους: 

Ότι υπάρχουν 

κι-ότι-κοίτα-να-δεις-υπήρξαμε 

Από την άλλη με πιάνει μια μικρή 

μελαγχολία: Ε,

με τους θανάτους και τα τέτοια.

Βέβαια κυρίως με τους θανάτους. 

(αφού και ποια να είναι 

αυτά "τα τέτοια" πλάι σε θανάτους)

Αν και

μόλις είδα τώρα εκείνο το

παλιό χαμόγελό σου, το σκιασμένο 

από το χέρι σου μα ολόφωτο,

ζωή συμπυκνωμένη,

είπα: φτάνει. Μη μελαγχολείς. Όλα καλά. 

Ας αποτυπωθούνε όλα. 

Όταν θα έχουν πια απομείνει από εμάς μόνον αυτές 

ό,τι θα έχει απομείνει σε εμάς θα' στε ευτυχώς 

μόνον εσείς, τα ύστερα 

χαμογελά μας 

εσείς 

οι πάντα αφωτογράφητοι άλλοι

      εσύ: τα στοιχεία, Νεφέλη, 2017