Το τέλος του παραμυθιού
Όταν βαδίζω σε δάση ανύπαρκτα
ούτε ψηφιακούς πλοηγούς
ούτε αστέρια θέλω
τον δρόμο να μου δείχνουν·
μπορώ και μόνη μου να πέφτω.

Κι αν ακόμη δεν φάνηκες
κι αν ξεπουπούλιασα δαφνόφυλλα
ψάχνοντας τη μορφή σου,
μικρή ήμουν κι ανίδεη
κι ούτε ένα πετραδάκι γυρισμού
δεν σκέφτηκα να ρίξω.

Όμως δεκάρα δεν δίνω του δρόμου.
Τυφλή περπατώ μες στη νύχτα
κι ούτε λαμπρό φεγγαράκι πια έχω.
Μεγάλωσα.

Βιαστικά λουλουδάκια μαζεύω
—ποτέ δεν έμαθα να στολίζω εγώ βάζα—
κι αν τα ψίχουλα τα φάγαν σπουργίτια
—καλύτερα έτσι σοφά μου πουλάκια!—
κανένα κορίτσι στον κόσμο
μη γυρίσει ξανά στο κλουβί του.

      Δέρμα ρυζόχαρτο, Ενύπνιο, 2022