Έχουν μια ανάγκη να εξομολογούνται τα χέρια
όσα τα λόγια φοβούνται
ή έστω αναβάλλουν.
Καμιά φορά ανοίγουν.
Πάω να τα λυγίσω
οι ρωγμές βαθαίνουν.
Κάνω τότε πως τα τυλίγω στοργή.
Πληγές νωπές
διαμαρτυρόμενες
τις αγκαλιάζουν επίδεσμοι.
Ξέρουν καλά να προστατεύουν και να πονούν.
Όχι πια δάκρυα;
Αυτό μας τέλειωσε.
Μόνο ένα κουτί τραυμαπλάστ τώρα
και δέρμα ρυζόχαρτο
κομμάτια.
Αυτό σου δόθηκε.
Κι ένα ζευγάρι γάντια.
Πώς να κρύψεις τα χέρια;

Τα πλένεις δίχως έλεος, μου είπε κάποτε·
φωνή αμήχανη
σχεδόν στην ηλικία μου —
όλα γύρω λευκά.
Είχα μπει μέσα να ζητήσω μια αλοιφή·
διανυκτέρευε.
Με κορτιζόνη ή αγάπη; με ρώτησε.
Τι να ’λεγα; ήμουν απροετοίμαστη.
Η κορτιζόνη με πιάνει καλύτερα.

      Δέρμα ρυζόχαρτο, Ενύπνιο, 2022