Καστέλι του Μωριά και κάστρο

του Καράμπαμπα για χαμηλώστε λίγο

Κι όπως ανέβαινα με το κερί στο στόμα

τη σκάλα των θαυμάτων

τραβάνε τα σχοινιά ευυπόληπτοι

φιλήσυχοι αστοί

μελανοχίτωνες, γιάνκηδες

και πέφτω

σαν το Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων

Τους γραμματείς και

φαρισαίους να φοβάσαι, ω ψυχή μου…

Ξάφνου με πιάνει ο σεβντάς, τινάζομαι

Εγώ στις λάσπες, λέω, δεν πατώ, μήτε

βορρά θα γίνω των θεριών

Παρά μονάχα την ψηλή σκάλα

θα ανεβαίνω

αγέρωχος, ευθυτενής

με τα κουδούνια και το ξυράφι των τρελών

Τους γραμματείς και

φαρισαίους να φοβάσαι, ω ψυχή μου…

Πάνω από των ανθρώπων

τον εξευτελισμό και την μικρότητα

Τι λάμπει, τι βροντά στο αστροφώτιστο κενό

και το σπαθί σηκώνει

Ένα βουβό ά φ ε ς  α υ τ ο ί ς μας στεφανώνει.

     Τι αιώνα κάνει έξω; Περισπωμένη, 2025