Μέσα σ’ ανήμερες χρονιές και μέρες δίχως ήλιο

αμύνομαι να παραμείνω αυτός που είμαι,

τη φύση μου διπλασιάζει

                                      το μεράκι, ο στίχος, η αγάπη·

επιδιώκω τη συντροφιά όσων το βλέμμα είναι

ανυπόκριτο και το δροσίζει η αμφιβολία·

σ’ όσους δεν αμύνονται, δείχνω το καλό μου πρόσωπο.

      Λιώναν με τις μπότες το χορτάρι, Ενύπνιο, 2021