Έγινε τώρα σκοτεινή σπηλιά μια θάλασσα
Μεγάλη σαν ύπνος
Πάνω στον χαλκό χαράζει
Ουρλιαχτό στη θέση μου
Λευκά δόντια αντί για πέταλα
Ευφραίνεται ο ραγισμένος τόπος.
Πέφτουμε, Οδυσσέα, μέσα στον ήλιο
Τούτα τα χέρια δεν είναι παρά χέρια που αγάπησαν
Την αλήθεια του ματιού.

   
   encore Γυναίκες της Οδύσσειας, Μελάνι, 2016