Λέω
αγάπησα ή πόνεσα
και έρχεται το δείνα ή το άλλο πρόσωπο
Το λέω τώρα
και μάλλον και αύριο

Λέω κλεισούρα
και η μυρωδιά μού θυμίζει το σπίτι
ή μια νεραντζιά
και έρχεται εκείνη η κοπέλα
και αύριο
περνώντας την Πανεπιστημίου
θα την μυρίζω
ή γυρίζοντας από διακοπές
θα νιώθω οικεία στο σπίτι
ξεχνώντας όσους έμειναν κάποτε εδώ
ή άλλες κοπέλες με άλλες μυρωδιές
Η γεύση του κορμιού της είναι αλμυρή
ίσως από τα μακροβούτια
και η γιαγιά μαγείρευε ξεχωριστά

Η απώλεια
είναι φανάρι
οι νεκροί μαγείρευαν καλύτερα
οι ξεχασμένοι αγαπήθηκαν περισσότερο
η Πανεπιστημίου δεν μυρίζει πια

Η απώλεια
θέλει να ζω στο παρελθόν
όντας στο τώρα
ή να ξεχνάω
για να μπορώ να στέκομαι
μέσα στο κάθε τώρα

Να κάνω χώρο
για να γεμίσω πάλι
ξανά
με έννοιες
τις αισθήσεις μου
πάντα
με
νέες
απώλειες

      Μικρή θεωρία για πλανήτες, Κουκκίδα, 2024