Το όνειρο που θα δω απόψε θα έχει μόνο τώρα. Θα είναι γεμάτο ατόφιο, πυκνό, αμιγές παρόν. Κάθομαι στα βράχια της Πειραϊκής, είναι 2 Ιανουαρίου του 2021 και εγώ, η Αγγελική, δεσποινίς ετών 55, ελάσσων και βάλε ποιήτρια, έχοντας πλέον μαλλιά στο φυσικό τους χρώμα και αγαπώντας ακόμα ό,τι προφασίζομαι πως δεν αγαπώ, είμαι αποφασισμένη να ζήσω στη μία διάσταση του χρόνου. Βλέπω θάλασσα και υγραίνονται οι βλεφαρίδες μου απ’ τον νοτιά. Δεν βρέχει. Νιώθω την άμμο στο χέρι μου, καπνίζω ένα Toscanello Giallo και βλέπω κάποιον να ψαρεύει. Είμαι το ψάρι που σπαρταράει ή και το φέρον αγκίστρι. Η βάρκα η παράκτια. Ήλιος ασθενικός. Ένας σκέτος ορίζοντας, αλλά ορίζοντας. Είμαι ένα ευτραφές παρόν. Εποπτικό. Που καθορίζει το παρελθόν και το μέλλον. Και αξιοποιεί τις όποιες ιστορικές και αφηγηματικές του ικανότητες.

Ιανουάριος 2021

      40 εμπύρετα όνειρα, Κίχλη, 2024