Σ’ αυτό τ’ όνειρο ίπταμαι. Όχι σαν φρέσκια νιφάδα χιονιού που αιωρείται ευτυχισμένη, μα πάνω σ’ ένα αεροπλάνο. «Τι γυρεύω στο φτερό ενός αεροπλάνου;» σκέφτομαι. δεν είμαι ο Μπρους Γουίλις, κι ας είμαι πολύ σκληρή για να πεθάνω· είναι νύχτα, κρυώνω και φοβάμαι, πιασμένη σαν έντομο απ’ το φτερό ενός υπερηχητικού τζετ που σχίζει το μυαλό μου. Καθώς υψώνομαι στον ουρανό γίνομαι αερόστατο, γίνομαι πλους αεροστάτου και χαρταετός, γίνομαι παντεπόπτης, γεράκι που κατακόρυφα εφορμά στις κορυφές του Ολύμπου, το Challenger του ’86, το Apollo 13. Θεούλης σήμερον στης Βηθλεέμ τα μέρη. 

Δεκέμβριος 2020

      40 εμπύρετα όνειρα, Κίχλη, 2024