Αυτό το όνειρο είναι ασφυκτικό· δεν προμηνύει τίποτε καλό, σκέφτηκα μέσα στ’ όνειρό μου. Πέθανες πάλι, αυτή τη φορά στα παιδικά μου χέρια. Άρχισα να βρίζω τους θεούς, έλεγα στον θεό πόσο καργιόλης είναι και να κατέβει ν’ αναμετρηθούμε, δεν τον φοβάμαι, θα τον γαμήσω φώναζα. Η αδελφή μου ήρθε ανήσυχη να με ξυπνήσει, μου ’φερε νερό. Συνήλθα κάπως, έπεσαν οι παλμοί. Σκέφτομαι να βάλω το όνειρο αυτό, έτσι όπως είναι, α υ τ ο ύ σ ι ο, στη συλλογή με τα όνειρα. ᾽Ανάβω τσιγάρο και παίρνω τα ποιήματα που διάβαζα πριν κοιμηθώ: Εκεί που είχαν ζήσει του Ρέυμοντ Κάρβερ. ᾽Ανοίγω τυχαία μια σελίδα και διαβάζω: Γύρνα σπίτι. Ακούς; Τα πνευμόνια μου έχουν γεμίσει απ’ τον καπνό της απουσίας σου. Σκέφτομαι πως πρέπει να ’ρθω αύριο να σε δω, το δίχως άλλο, σ’ έχω παραμελήσει. Τραβάω μια ρουφηξιά βαθιά και σβήνω το τσιγάρο. Ανοίγω το παράθυρο. 

Δεκέμβριος 2020

      40 εμπύρετα όνειρα, Κίχλη, 2024