Βρέχει πάλι στο όνειρο. Είμαι ο παραλήπτης των χιλιάδων χαμένων επιστολών της Έμιλυ και δεν ζω στο Άμερστ αλλά στη Νίκαια θρηνώντας τους δικούς μου νεκρούς. Έχω ταξινομήσει 8.950 επιστολές με αυστηρή χρονολογική σειρά. Τις αρωματίζω με λεβάντα και τις τοποθετώ σε ερμάρια λευκά σαν ολάνθιστους κρίνους. Επί 24 χρόνια, 6 μήνες και 15 μέρες σας τις διαβάζω χαμηλόφωνα πίσω από την πόρτα. Κάθε μέρα σας διαβάζω και μία. Τη βροχή δεν τη βλέπω ποτέ. Την ακούω μόνο και τη νιώθω. Με ποτίζει όπως ποτίζει τους ασφόδελους του κήπου. Τους ασφόδελους και τους κατηφέδες. (Παρεμπιπτόντως, και εγώ όπως η Έμιλυ την κηδεία του πατέρα μου την παρακολούθησα από μια ρωγμή του πατρικού μου.) Σήμερα διάβασα την τελευταία της επιστολή και πλέον ξέρω. Είμαι οι χαμένες επιστολές της Έμιλυ Ντίκινσον. Είμαι το ατελείωτο εργόχειρο. Ναι. Είμαι η βροχή των 8.950 ημερών.

Σεπτέμβριος 2020

      40 εμπύρετα όνειρα, Κίχλη, 2024