Κοιμάσαι πολύ. Δεν βλέπεις τηλεόραση. Ούτε τους φίλους, ούτε τους μαθητές σου. Μιλάς στο κινητό, στο skype και τα συναφή. Έχεις δουλειές. Πολλές δουλειές κι έναν ξεχειλωμένο χρόνο. Δεν κάνεις τίποτα. Βλέπεις μονάχα όνειρα, χαϊδεύεις τα γατιά σου και κοιτάς φωτογραφίες της μαμάς. Την τρίτη ημέρα το μυαλό σου καθαρίζει κάπως. Ακούς jazz, είναι μια καθαρή μουσική. Την τέταρτη μέρα καταλαβαίνεις ότι βρίσκεσαι στην εισαγωγή ενός δυστοπικού κειμένου, το τέλος του οποίου αγνοείς. Ένα αεράκι μοναξιάς στοχαστικής μπαίνει από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα. Το αποδιώχνεις· έχεις ν’ ασχοληθείς με πράγματα πιο πρακτικά, με πράγματα συλλογικά (όχι πάλι με τον εαυτό σου, basta). Κάθεσαι στον υπολογιστή και γράφεις. Τώρα, ακούς τραγουδάκια ιταλικά του sanremo. Αν ζούσε η μαμά θα τα τραγουδούσε, αν και θα φοβόταν πολύ· κι εσύ θα έβρισκες ευκαιρία να την αγκαλιάζεις και να την κοροϊδεύεις. Ναι, δεν ζει. Τελείωνε. 

16 Μαρτίου 2020

      40 εμπύρετα όνειρα, Κίχλη, 2024