Το  εφαλτήριό του, υψηλό.

Το άλμα  του, ολίγο.

Εν κατακλείδι, έφταιγε ο  εσμός

των  πλανημένων συνανθρώπων

που διόλου δεν τον βοηθούσε.

Μόνος του σήκωνε το βάρος της ευθύνης

και της  γνώσης,

σαν σκυθρωπός  εχέφρων  κηδεμόνας

κι  ήταν  η ανθρωπότης  μια  εύθυμη,

άμυαλη  παιδίσκη

που  τράβαγε  μπροστά  από  άγνοια  του  κινδύνου

και  γελούσε,

κι  αυτός,  είχε  καθήκον  να  τη  σώσει.

Άρχισε  να  ανακοινώνει  απαγορεύσεις

και   διατάγματα  να  εκδίδει…

(Θεσσαλονίκη  23-7-09 - Αλεξανδρούπολη  1-8)

      Εισαγωγή στις πονηρίες της χαράς, Οιωνός, 2011