Κι  ο  πειρασμός,

πάντα  εμφανίζονταν  μπροστά  του,

με  τη  δαιμονική  μορφή

παιδιού  που  τρώει  κουλούρι

με  σησάμι,

φούστας  κόκκινης

φεύγουσας  εις  το  πλήθος,

εγκύου,  επιδεικνύουσας

την  ώριμη   κοιλιά  της,

ημίγυμνου  χειρώνακτα

που  ιδρώνει  λάγνα

μεσ’  τη  ζέστη,

περιχαρούς  και  φλύαρης

γειτόνισσας,

γέρου  αντιπαθούς που  μασουλά

μ’  απόλαυση  ταμπάκο,

νέας  που  θάλλει  αδιάντροπα

και  ξεσηκώνει  πόθους,

γριάς  που   εγέρασε   αναιδώς

κι  εμπαίζει  κάθε  κάλλος...

ο  πειρασμός,

σε  κάθε  βήμα  του∙

Προτρέπων,  συμβουλεύων,  διευκολύνων.

Χίλιες  μεταμφιέσεις,

ένας  στόχος:

να  εμποδιστεί  η  ευγενής  ανύψωσις,

να  πέσει  και  να  κατακρημνιστεί,

κι  αυτός  και  τα   φτερά  του.

Μαζί  με  τον  πειρασμό,

άρχισε  ν’  αποφεύγει  τους  ανθρώπους.

      Εισαγωγή στις πονηρίες της χαράς, Οιωνός, 2011