Σ’ αυτούς που εξανίστανται

μπροστά στην αδικία,

που σύγκορμοι τινάζονται

όρθιοι σαν ελατήρια

σε κάθε υποψία επιβολής,

βίας,

αυθαιρεσίας,

σε όλους τους ειλικρινά

και εντόνως

φωνασκούντες,

διαμαρτυρόμενους καθ’ έξιν,

παρ’ ολίγον γραφικούς,

οργανικά, εν πάση περιπτώσει,

ευαισθήτους,

δυσανεκτικούς

στις κάθε είδους φάλαγγες,

βασανισμούς,

σταυρώσεις,

αποτομές των κεφαλών,

και διαπομπεύσεις

στους κεντρικότερους φανοστάτες

–λυχνοστάτες,

σίγουρη για μια μακρινή,

εξ αίματος συγγένεια

παραχωρώ, έχοντας σώας τας φρένας,

την κυριότητα και απόλυτη νομή

των τιμαλφών μου λέξεων,

κυρίως των ουσιαστικών.

Με έναν όρο όμως:

μην τις κλείσουν

σε τίποτε βιτρίνες

και προθήκες

έγκυρων λεξικών

βαθιά συρτάρια,

μάταια περιμένοντας

να έρθει

μια επίσημη περίσταση,

η καλή εκείνη ώρα·

Κάθε πρωί ανελλιπώς

να τις γυμνάζουν

στις πρόχειρες, καθημερινές τους

συζητήσεις

να τις ασκούν,

να τις κρατάνε πάντα

ακονισμένες,

–μόνο αυτές θα έχουν,

τίποτε άλλο

όταν θα πάνε μοναχοί

μπροστά στο βήμα

να παρουσιαστούν

ενώπιον του όχλου,

να αντιμετωπίσουν

όλο αυτό το πλήθος

να υπερασπίσουν

τον Χριστό,

έναν Σωκράτη,

να σώσουν απ’ τον διαμελισμό

την Υπατία

–λέξεις ιδίως

σαν τη λέξη «ελευθερία»:

από την κόψη πάντα,

όχι απ’ τη λαβή.

      Άλογα στο στήθος, ΑΩ, 2022