Διάφανα είναι τούτα τα νερά,

σε καθρεφτίζουν:

τίποτ’ ανάμεσα σ’ εσένα

και σε σένα,

μ’ έκπληξη βλέπεις

σχηματίζεται η μορφή σου,

μια γνώριμη κατατομή, αρχαία.

Κι αναρωτιέσαι

αν είναι αυτό το κύμα

κείνος ο πρώτος κραδασμός

που ταξιδεύει

διασχίζοντας σα ρίγος

τους αιώνες

και παίρνει φόρα να σε συναντήσει.

Μα παραμέσα ωστόσο

που βαθαίνει,

καταμαράν και γιoτ,

γριές γοργόνες,

τράτες σκουπίζουν

ό,τι απόμεινε από γόνο

τον ποιητή για λίγο συλλογιέσαι

μα δεν μπορείς πια να μεθύσεις

μ’ ήλιο μόνο.

Έξω στην πλαζ

ξαπλώστρες με την ώρα

και πινακίδες

σ’ οδηγούνε βήμα-βήμα:

ίσια στο βάθος μέλλον,

κι άμα στρίψεις,

στα δύο μέτρα τουαλέτες κι η καντίνα.

Φέτα και ρίγανη πικρή, ελιές της Θάσου,

παστέλια, χειροποίητα σαπούνια,

Πρίαποι σε μπρελόκ και Ερεχθεία,

κινέζικα τσαρούχια και λουκούμια.

***

Μακάριοι οι τουρίστες:

δεν τους νοιάζει.

Μια γλώσσα αρθρώνω δύσκολη,

γεμάτη

θραύσματα αρχαία,

βότσαλα, κοχύλια,

ματώνει μου τη μνήμη και το στόμα.

Όποιος τι εννοώ καταλαβαίνει

και κάτι μέσα του κλωτσά,

το νιώθει χάδι·

οι ανυποψίαστοι –συγχαρητήρια–

κερδίζουν μια Έξοδο

με ημιδιατροφή

στο Μεσολόγγι,

μια διανυκτέρευση

στο Δίστομο

ή το Αρκάδι.

      Άλογα στο στήθος, ΑΩ, 2022