ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ είναι ερωδιοί που τρέμουν από συγκίνηση πάνω σε παγωμένες λίμνες. Στο
μέρος της καρδιάς έχουν μια τεράστια τρύπα που χάσκει ανοιχτές θάλασσες. Όταν εξαντληθεί το
δικαίωμά τους στην ομιλία, το φεγγάρι γέρνει επικίνδυνα και συχνά ο κόσμος κρατά την ανάσα
του. Οι λέξεις τους τυλίγονται σαν κλαδιά στο ιδρωμένο τους στόμα, αναποδογυρίζουν το σχήμα
των σπλάχνων μου και με τσουρουφλίζουν με χρώματα. Κατάγονται από ευγενή μέταλλα που
λιώνουν μες’ τη νύχτα σαν παλιές καραμέλες βουτύρου.

      Οι άλλοι που είμαι, Μεταίχμιο, 2007