Ένα απόγευμα

τα χέρια του άρχισαν να λιώνουν.

Στη θέση τους πρόβαλαν κλαδιά

κι επάνω τους άνθισαν

μεγάλα κόκκινα λουλούδια.

Ήταν μήνυμα απ’ τους θεούς.

Έλεγε σαφώς να ξαναγράψει

το ποίημα του cummings

για το πώς

χτυπούσε η καρδιά της

σε κάθε του φιλί.

Όταν τελείωσε,

κατέβηκε στο ποτάμι

που διπλωνόταν

προς το μέρος του.

Το διάβασε τρεις φορές

δυνατά

σύμφωνα με τις οδηγίες

με φωνή που σχημάτιζε

μαιάνδρους:

Ήταν ο δικός του τρόπος

να εισβάλει

στις επιθυμίες της.

Τώρα, φτιάχνοντας τσάι

στην κουζίνα

σκέφτεται πως δεν φοβάται

τις λέξεις

αλλά τις ερμηνείες τους.

Κυρίως τη δική της.

     Χρονικό μιας αστραπής, Περισπωμένη, 2021