Το σύμπαν αντεστραμμένο δι’ εσόπτρου εν αινίγματι κι
έπρεπε να μάθω να βλέπω ήλιο τον ήλιο και το σκοτάδι
σκοτάδι. Και το πρόσωπό μου καρικατούρα που μόνος
σχεδίαζα και τα βράδια γλιστρούσε απ’ τα σκουπιδιά-
ρικα και περιπλανιόταν στη νύχτα αδέσποτο. Περνού-
σαν οι σκύλοι και μου το κατουρούσαν.

Γυρνούσα πίσω κι ακολουθούσα περισυλλέγοντας τα
όστρακα ως το ένα.

      Τα παραμύθια της έρημος, Κέδρος, 2017