Γεμίζει με κόσμο η απόσταση που μας χωρίζει λες και

μόνο με τη λέξη «  …  » είσαι δίχως τις λέξεις, γραφτός,

αόρατος ανάμεσα στους ανθρώπους, διαφορετικός από

όλους τους άλλους, αποφεύγοντας τους όμοίους σου,

μόνος, σαν ζώο που δεν έχει ακόμα εξημερωθεί. Η ζωή

έχει παρερμηνευτεί. Η ζωή, μια λάμπα με χάρτινο σκίαστρο:

δεν βλέπουμε πια ο ένας τον άλλο. Κι όμως, κάποτε τα μάτια

μου συνάντησαν τα δικά σου χωρίς να πονέσουν. Τώρα, μόλις

που καταφέρνω να πω τ' όνομά σου. Είσαι, λέω.

     Φωνή, Bibliotheque, 2019