Υπόγεια διάβαση πεζών

πεζούς είδα τους φίλους μου

να κατεβαίνουν στο σκοτάδι

τον πόνο και τον τρόμο

να σφύζουν από ζωή

κι ο θάνατος να τους περικυκλώνει

να στρίβουν

δεξιά αριστερά

στον δικό τους δρόμο

ν’ ανεβαίνουν στον ουρανό

ο καθένας κρεμασμένος

από ένα πολύχρωμο μπαλόνι

με τα ημίψηλα καπέλα τους

—χρέος του ξένου είναι βεβαίως

με την πόλη εντελώς να συντάσσεται—

στη διάβαση περπατώ ξυπόλυτος

μοιράζομαι το κρασί

με τους άστεγους

γυμνάζομαι

πριν πάρω κι εγώ το διάδρομο

της αναλήψεως.

Ασκεπής

      Δεν έμεινα ποτέ εδώ, Biblioteque, 2022